Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Διήγημα



Ο «ΔΙΟΓΕΝΗΣ» ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν ένα απόγευμα μέσα στο Φθινόπωρο. Εγώ πήγαινα με τ’ αμάξι μου και αυτός ευγενικά, μου έκοψε τον δρόμο για να περάσει απέναντι.
Τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση απάνω του! Ούτε τα κουρελιασμένα ρούχα, ούτε τα γένια,  που  μαζί με τα μαλλιά έκλειναν τα μάτια του, ούτε ακόμα και το σώμα του, που έγερνε μπροστά και πήγαινε παράλληλα με το έδαφος. Πραγματικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν με παραξένεψε. Τρελάθηκα όμως σαν τον είδα να πηγαίνει, τέλος πάντων να βαδίζει, προς τα πίσω!
-Ε! παππού, του φώναξα γεμάτος απορία. Πρόσεχε γιατί μπορεί να σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο…
-Καλά, μου είπε με βραχνή φωνή, σηκώνοντας λίγο το κεφάλι  από τη γη για να με δει και χαμογελώντας μέσα από τις τρίχες της ασπρόμαυρης γενειάδας του. Ίσως ευχαριστημένος για το ενδιαφέρον που έδειξα για τη ζωή του!
Ύστερα κατεβάζοντας πάλι το κεφάλι, χωρίς να με βλέπει, σιγομουρμούρισε:
-Κάνε εσύ αυτά που πρέπει να κάνεις για σένα και μη σε νοιάζει τι θα κάνουν οι άλλοι για τον εαυτό τους…
Δεν του απάντησα και τον άφησα να περάσει στην άλλη μεριά του δρόμου. Ύστερα μια και βιαζόμουνα, ξεκίνησα και έφυγα αμέσως. Ωστόσο περίεργος όπως πάντα, έριξα μια τελευταία ματιά πάνω του. Τον είδα να στρογγυλοκάθεται στο πεζούλι μιας βρύσης και να πίνει με τις χούφτες του νερό.
-Παράξενος που είναι ο κόσμος, είπα από μέσα μου!
Έτσι, σαν άφησα το γεροντάκι πίσω μου, στην άλλη στροφή του δρόμου, το ξέχασα κιόλας.
Από τότε και άλλες πολλές φορές πέρασα από το σημείο. Όμως πάντοτε το ξαναθυμόμουνα και άθελά μου, «έκοβα» ταχύτητα με το αυτοκίνητό, ψάχνοντας να το βρω.
Άλλοτε το έβρισκα και άλλοτε όχι. Όσες φορές το έβρισκα, το έβλεπα κάτι να κάνει. Τη μια να παίζει με το σκύλο του, την άλλη να σκάβει, την άλλη να κουβαλάει ξύλα. Πάντα γυρτό μ’ ένα ξύλο στα χέρια του για μπαστούνι. Και πάντα να πηγαίνει …προς τα «πίσω».
Ώσπου μια Κυριακή το πρωί, την ώρα που ακόμα βαρούσαν οι καμπάνες για τη Λειτουργία και εγώ πήγαινα για καφέ στην πόλη, είπα να σταματήσω και να πιάσω κουβέντα μαζί του. Τόσο καιρό  έβλεπα τον άνθρωπο, «όπως τον έβλεπα» και με έτρωγε η περιέργεια να τον ρωτήσω κάποια πράγματα, αν φυσικά και αυτός ήθελε να κάνει συζήτηση μαζί μου.
Φτάνοντας λοιπόν κοντά του, τον είδα αυτή τη φορά  να ταίζει τις γάτες του, που δεν ήταν και λίγες.
-Γεια σας, του είπα γλυκαίνοντας λίγο τη φωνή μου, μη τυχόν και με αποπάρει που σταμάτησα να του μιλήσω, άγνωστος σ’ αυτόν. Έπεσα όμως έξω.
-Γεια σου καλό παιδί, μου είπε και αυτός με γλυκιά φωνή, ανεβάζοντας όσο μπορούσε τους ώμους του για να με δει καλύτερα. Και συνέχισε;
-Πως και σταμάτησες, ήθελες κάτι;
-Τίποτα ρε παππού, του είπα. Νά, τόσο καιρό περνάω από δω και σε βλέπω και είπα μια φορά να σταματήσω και να σου πω «καλημέρα».
-Του Θεού, του Θεού είναι η καλημέρα βιάστηκε να μ’ απαντήσει. Μπράβο σου και καλά έκανες!
Με το διάλογο πήρα θάρρος και εκεί στα όρθια, συνέχισα να κουβεντιάζω μαζί του, τώρα με περισσότερη άνεση.
-Καλά του λέω, σε κάποια στιγμή που τον αισθάνθηκα ακόμα περισσότερο κοντά μου, γιατί σε βλέπω να πηγαίνεις προς τα πίσω;
-Χμ, χαμογέλασε. Παλικάρι μου, λέει. Γιατί σου φαίνεται περίεργο; Εγώ πηγαίνω, όπως «πηγαίνει όλος ο κόσμος». Δυστυχώς, αντί μπροστά «πίσω». Και μην μου πεις πως δεν το βλέπεις και συ, έξυπνος είσαι!
Και συνέχισε με τον ίδιο τόνο, χωρίς να περιμένει κάποια αντίδρασή μου.
-Καλά τώρα θα λες με τρελό έμπλεξα! Πες με όπως θες. Δεν με νοιάζει! Ο καθένας είναι καλός, κακός, στραβός, ανάποδος, ίσιος για την πάρτη του. Τους άλλους αυτό δεν τους ενδιαφέρει. Αρκεί βέβαια να μην τους πειράζει… Πάντως εγώ έτσι βλέπω τον κόσμο και πάω σύμφωνα με το ρεύμα του!
Δεν ήξερα μετά απ’ αυτά που άκουσα, αν μπορούσα να συνεχίσω  περαιτέρω την κουβέντα μαζί του. Γι αυτό πάλι βιάστηκα να φύγω. Έτσι ανέβηκα στο αυτοκίνητό μου και μετά από λίγο απολάμβανα ένα ζεστό καφέ σε καφετερία της πόλης..! 
Το βράδυ όταν πήγα στο σπίτι, όπως κάνουμε όλοι μας, άνοιξα την τηλεόραση. Την πέτυχα την ώρα που έλεγε ειδήσεις..!
-Ληστεία μετά φόνου έγινε χτες… Αδερφός σκότωσε τον αδερφό του… Τροχαίο δυστύχημα το βράδυ με πέντε νεκρούς… Σύζυγος μαχαίρωσε την σύζυγο… Δάσκαλος κατηγορείται για αποπλάνηση… Υπουργός κατηγορείται για απάτη… Κλέφτες άρπαξαν…
-Αμάν ρε παιδιά, είπα αγανακτισμένος από μέσα μου. Κανένα καλό, καμιά ευχάριστη είδηση δεν θ’ ακούσουμε; Κάτι το σωστό δεν έγινε στο εικοσιτετράωρο που πέρασε; Ένας άνθρωπος δεν έκανε κάποιο καλό να το πούμε; Κάτι που να μας κάνει να ευχαριστηθούμε, να χαρούμε και να γελάσουμε; Να πάρουμε ελπίδες και να ζήσουμε…!
Τελικά αναλογίστηκα, μ’ αυτά που ακούμε, είμαστε άνθρωποι πολιτισμένοι, με καρδιά, ψυχή, συναισθήματα, αγάπη μέσα μας! Τελικά με όλα αυτά που βλέπουμε, πάμε μπροστά ή ζούμε στη «ζούγκλα» και τελικά μήπως ο γέρος που μίλαγα το πρωί, είχε δίκιο να βαδίζει «προς τα πίσω», μιμούμενος την κοινωνία μας και από αντίδραση προς αυτή!
Και τελικά, το λέω ακόμα μια φορά, μήπως και «τη σήμερον ημέρα»,  πρέπει να βγούμε στους δρόμους για να «ψάχνουμε με το φανάρι», μέρα και νύχτα, να βρούμε στον κόσμο «ανθρώπους». Αλλά κυρίες και κύριοι…!
Προσέξτε! Ανθρώπους! Όχι θηρία, που και αυτά σε τελική ανάλυση, αν μπορούσαν να μιλήσουν, θα έλεγαν πως εμείς είμαστε τέτοια στη συμπεριφορά μας. Όχι αυτά. Εμείς, τα «κατ’ επίφαση», ανώτερα στο πνεύμα  και στο νου «όντα» του πλανήτη μας!
Ζητείται ο «άνθρωπος..!»

ΤΡΥΦΩΝ  ΟΥΡΔΑΣ
     30-10-2017    


Ο Τρύφων Ούρδας γεννήθηκε στη Δωροθέα Αλμωπίας Ν. Πέλλας το 1957. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας. Υπηρέτησε στην Ελληνική Αστυνομία επί 32 έτη σε διευθυντικές θέσεις στους νομούς Πέλλας, Φλώρινας, Κοζάνης, Δράμας και Χαλκιδικής. Αποστρατεύτηκε το 2009 με τον βαθμό του Υποστράτηγου ε.α. Είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με συγγραφικό έργο. Είναι παντρεμένος με τη Γιαμαλή Ευαγγελία και έχει δυο παιδιά, την Ελένη και τον Γιώργο. Πρόσφατα εξελέγη Πρόεδρος του Δ.Σ. των Πολιτιστικού Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας".





Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Προκήρυξη ΣΤ΄ Λογοτεχνικού Διαγωνισμού


ΣΤ΄ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
1η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ
Έδεσσα, 10 Νοεμβρίου 2017

Ο σύλλογος «ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΟΙ ΕΔΕΣΣΑΣ» προκηρύσσει 
λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν Έλληνες ή αλλοδαποί, με ένα (1) μόνον διήγημα, στην ελληνική γλώσσα, το οποίο μπορεί να αναφέρεται σε οποιοδήποτε θέμα, να είναι αδημοσίευτο και όχι μεγαλύτερο από έξη (6) τυπωμένες σελίδες Α4 σε Η/Υ, υπολογισμένα σε γραμματοσειρά Times New Roman 12". 

Διηγήματα με κομματικό ή προπαγανδιστικό περιεχόμενο αποκλείονται.

Ο Σύλλογος έχει το δικαίωμα να δημοσιεύσει σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή οποιοδήποτε διήγημα του διαγωνισμού, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης.
Η επιτροπή αξιολόγησης των κειμένων του εν λόγω διαγωνισμού, εκτός από τα βραβεία, τους επαίνους και τις τιμητικές διακρίσεις, θα προτείνει και διηγήματα των υπολοίπων διαγωνιζόμενων (τελικό σύνολο 30 διηγήματα), τα οποία θα αποτελέσουν περιεχόμενο μιας ειδικής έντυπης έκδοσης, όπως έγινε και στους προηγούμενους Διαγωνισμούς. Όσ-ες/-οι επιλεγούν να συμμετάσχουν σε αυτή την μελλοντική έκδοση, οφείλουν να στείλουν τα κείμενά τους και ένα σύντομο βιογραφικό σε ηλεκτρονική μορφή (σε cd ή mail) γραμμένα σε Microsoft Word (γραμματοσειρά Georgia ή Times New Roman και μέγεθος 12"), καθώς και μια φωτογραφία τύπου ταυτότητας, επίσης ηλεκτρονικά (σε αρχείο jpg).

Το προτεινόμενο διήγημα πρέπει να έχει τίτλο, καθώς και ψευδώνυμο του συγγραφέα και να σταλεί ταχυδρομικά σε τρία (3) αντίτυπα. Τα πραγματικά στοιχεία του/της συγγραφέα (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνα, e-mail) πρέπει να περιέχονται σε μικρότερο σφραγιστό φάκελο, χωρίς άλλα διακριτικά στο εξωτερικό του φακέλου. Η επιλογή του θέματος ανήκει στον/στην συγγραφέα.
Η μη τήρηση των παραπάνω όρων συνεπάγεται  
αποκλεισμό των διαγωνιζομένων.

Ως καταληκτική ημερομηνία αποστολής των κειμένων ορίζεται η 
31η Οκτωβρίου 2018.

Διεύθυνση αποστολής: Ευαγγελίδης Δημήτρης,
Φιλελλήνων 9 – ΕΔΕΣΣΑ 58200
Πρόσθετες πληροφορίες στο τηλέφωνο: 6970 995041.
e-mail: antioch1@windtools.gr 

Για το ΔΣ του Συλλόγου
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ 

Τρύφων Ούρδας

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Το νέο ΔΣ του Συλλόγου

Ο Πρόεδρος του απερχομένου ΔΣ
στον απολογισμό των δράσεων του Συλλόγου


Το Νέο Δ.Σ. του Συλλόγου 2017-2019
  
Μετά τις πρόσφατες Αρχαιρεσίες το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου συγκροτήθηκε ως εξής:

Πρόεδρος: Ούρδας Τρύφων
Αντιπρόεδρος: Ευαγγελίδης Δημήτριος
Γραμματέας: Μίντση Έλενα
Ταμίας:
Γαβριηλίδου Ροζαλία
Έφορος Τμ. Τοπικής Ιστορίας & Τεκμηρίωσης: Γατσούλης Γιάννης
Έφορος Τμ. Λαογραφίας & Βιβλιοθήκης: Κασσάρας Μιλτιάδης
Έφορος Τμ. Λογοτεχνίας: Βουτυράς Χρήστος 


Ελεγκτική Επιτροπή

Ζήση Αναστασία
Καρουσιώτη Βασιλική
Σταβιάνη Χριστίνα


Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Αρχαιρεσίες Συλλόγου


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Καλούνται τα μέλη του Συλλόγου στην 3η επαναληπτική 

Εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση, που θα

πραγματοποιηθεί την προσεχή

Τετάρτη 08 Νοεμβρίου 2017 στις 5.30΄μμ 

στην αίθουσα του Κέντρου «Καταρράκτες».

Τα θέματα που θα συζητηθούν είναι:

α. Απολογισμός απερχόμενου Δ.Σ.

β. Προτάσεις – τοποθετήσεις μελών

γ. Εκλογική διαδικασία-Αρχαιρεσίες για ανάδειξη

νέου Δ.Σ.

Από το Δ.Σ. του Συλλόγου


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ομιλία: Τα ιστορικά μηνύματα από την απελευθέρωση της Έδεσσας


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ 
EΔΕΣΣΗΣ ΠΕΛΛΗΣ &ΑΛΜΩΠΙΑΣ
Με αφορμή την απελευθέρωση της Εδέσσης το 1912, την Τρίτη 17 Οκτωβρίου στις 6:00 μ.μ. στο πνευματικό κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως στην Έδεσσα θα γίνει εορταστική εκδήλωση με ομιλητή τον κ. Δημήτριο Ευαγγελίδη, συγγραφέα, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: «Τα ιστορικά μηνύματα από την απελευθέρωση της Έδεσσας».


Η απελευθέρωση της Έδεσσας

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Στις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο κατά του Οθωμανικού κράτους. Ο Ελληνικός στρατός μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαρανταπόρου στις 9 και 10 Οκτωβρίου, προελαύνει στην πεδιάδα της κεντρικής Μακεδονίας και απελευθερώνει διαδοχικά τη Βέροια και τη Νάουσα. Οι μεν Έλληνες περιμένουν με ανυπομονησία τον Ελληνικό στρατό, ενώ οι Τούρκοι αισθάνονται αγωνία για τη ζωή και τις περιουσίες τους, μιας και ο τουρκικός στρατός εγκατέλειψε την πόλη και κατευθύνθηκε προς την πεδιάδα των Γιαννιτσών για να δώσει εκεί μια από τις πλέον αποφασιστικές μάχες του πολέμου, στις 19-20 Οκτωβρίου 1912. 
Στην Έδεσσα απομένουν μόνο λίγοι άνδρες της τουρκικής εθνοφρουράς, ο φρούραρχος της πόλης Ταγματάρχης Ρασίτ μπέης, ο καϊμακάμης του Καζά Βοδενών (έπαρχος) Γκαλίπ μπέης και ο μουχτάρης (δήμαρχος) της πόλης Αλή Ριζά. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Έδεσσας ενεργώντας προληπτικά, συνέλαβαν ως ομήρους επιφανείς Εδεσσαίους που είχαν αναπτύξει αξιόλογη δράση στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και τους μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη, στις φυλακές Επταπυργίου μαζί με ομήρους από άλλες περιοχές. 
Όταν πλέον συνειδητοποιούν ότι είναι αναπόφευκτη σε λίγες μέρες η επικράτηση του ελληνικού στρατού στην περιοχή, συγκαλούν σύσκεψη στο σπίτι του φρούραρχου Ρασίτ μπέη για να καθορίσουν τις μετέπειτα ενέργειές τους. Να προβάλλουν δηλαδή αντίσταση στον ελληνικό στρατό ή να παραδώσουν την πόλη αμαχητί. Τελικά υπερισχύει η δεύτερη γνώμη και αποφασίζεται να μεταβεί στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης ο Τούρκος διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου για να προετοιμάσει τη συνεννόηση με τους Έλληνες της πόλης. 
Την επόμενη μέρα συγκεντρώνονται στην Ιερά Μητρόπολη οι τουρκικές αρχές, ο Μητροπολίτης Κωνστάντιος και οι Δημογέροντες, όπου οι Τούρκοι ζητούν την προστασία τους στην περίπτωση που θα καταληφθεί η πόλη από τον Ελληνικό στρατό. Στις 15 Οκτωβρίου παραιτούνται οι Τουρκικές αρχές και αναλαμβάνουν τη φρούρηση της Έδεσσας οι Έλληνες κάτοικοί της. Στις 16 Οκτωβρίου ο δήμαρχος Αλή Ριζά πηγαίνει στις φυλακές της πόλης, αποφυλακίζει όσους κρατούμενους δεν είχαν μεταφερθεί στην Θεσσαλονίκη ως όμηροι και ο Γκαλίπ μπέης εγκαθίσταται στο κτίριο της Μητρόπολης όχι τόσο για να προστατευθεί από τους χριστιανούς, αλλά για να αποφύγει τη οργή όσων από τους Τούρκους είχαν την αντίθετη με αυτόν γνώμη για την παράδοση της πόλης. 
Το βράδυ της 17ης Οκτωβρίου η έκτη ημιλαρχία υπό τον ανθυπίλαρχο Αργύριο Σταυρόπουλο εξορμά από τη Βέροια και καταλαμβάνει το σιδηροδρομικό σταθμό Σκύδρας. 
Την επόμενη μέρα, Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 1912, γιορτή του Αγίου Λουκά, τρεις στρατιώτες ως προπομποί του προελαύνοντος ελληνικού στρατού, ο Βρασίδας Λαγωνίκος, ο Νικόλαος Αγγελής και ο Νικόλαος Λιβανός καταλαμβάνουν το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης μας αφού συνεπλάκησαν με την εκεί ευρισκόμενη τουρκική φρουρά. Από τους πυροβολισμούς σκοτώθηκαν ο ιερέας του χωριού Σωτήρα, ο δεκαπεντάχρονος μαθητής Ψυχογιός και ένας μαθητής του οικοτροφείου. Ήταν οι τελευταίοι νεκροί πριν την απελευθέρωση της πόλης. 
Λίγο αργότερα φτάνει στο σταθμό αμαξοστοιχία με ένα λόχο πεζικού του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον αξιωματικό Βασίλειο Γεννηματά, ο οποίος μπαίνει θριαμβευτικά στην Έδεσσα. Την ίδια ώρα από την πόλη έρχεται προς το σταθμό μια πομπή με επικεφαλής το Μητροπολίτη και τους Τούρκους μουφτή, υποδιοικητή και δήμαρχο της Έδεσσας, ο οποίος κρατά λευκή σημαία. Στις 11 το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1912 γίνεται η επίσημη παράδοση της πόλης από τον Τούρκο δήμαρχο Αλή Ριζά, ο οποίος σύμφωνα με την τοπική παράδοση ήταν απόγονος του κελ Πέτρου που προδοτικά είχε παραδώσει τη βυζαντινή Έδεσσα στους Τούρκους πριν από 530 χρόνια περίπου. 
Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά στους περισσότερους. Εκείνο όμως που σπάνια αναφέρεται είναι το τι προηγήθηκε από τους πολέμους του 1912-13 και την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Ας θυμηθούμε συνοπτικά τα γεγονότα:
Μετά από έντονες ρωσσικές πιέσεις, με το σουλτανικό φιρμάνι της 28ης Φεβρουαρίου 1870 ιδρύεται η αυτοκέφαλη Εκκλησία της Βουλγαρίας με επικεφαλής Έξαρχο. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με αφορμή την μη μνημόνευση του ονόματος του Πατριάρχη στις λειτουργίες των εξαρχικών ναών, συγκάλεσε Πανορθόδοξη Σύνοδο το 1872 και κήρυξε σχισματική την Βουλγαρική Εξαρχία. 
Η Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου της 3ης Μαρτίου 1878 μεταξύ Τσαρικής Ρωσσίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία δημιούργησε την Μεγάλη Βουλγαρία, ένα στην ουσία πελατειακό κράτος της Ρωσσίας, προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε αυτοακυρώθηκε και ουδέποτε εφαρμόστηκε. Αποτέλεσμα της διπλωματικής εμπλοκής που προκάλεσαν οι προαναφερθείσες αντιδράσεις ήταν η σύγκλιση, μερικούς μήνες αργότερα, μιας νέας συνδιάσκεψης ειρήνης στο Βερολίνο (13 Ιουνίου – 13 Ιουλίου 1878), όπου με την νέα Συνθήκη (Συνθήκη του Βερολίνου) ανατράπηκαν οι αποφάσεις της Συνθήκης του Αγ. Στεφάνου. 
Το 1885 πραγματοποιείται η αυθαίρετη προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στο αυτόνομο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, που είχε προκύψει από την Συνθήκη του Βερολίνου. Η νίκη των βουλγαρικών όπλων, στον Σερβο-Βουλγαρικό πόλεμο της ίδιας χρονιάς, αναπτέρωσε τις ελπίδες των Βουλγάρων ότι σύντομα θα πετύχαιναν αυτό που τους στέρησε η Συνθήκη του Βερολίνου: Την «Μεγάλη Βουλγαρία». 
Στις βουλγαρικές επιδιώξεις αντιτάχθηκαν τόσο η Ελλάδα, όσο και η Σερβία, οι οποίες εξόπλισαν αντίστοιχα ανταρτικά σώματα με στόχο αφ’ ενός μεν να εξασθενίσουν την οθωμανική εξουσία, αφ’ ετέρου δε να ανακόψουν τις βουλγαρικές δραστηριότητες. Παράλληλα, η ρουμανική προπαγάνδα επιχειρούσε με κάθε μέσον να προσεταιριστεί τους βλαχόφωνους πληθυσμούς γύρω από την Πίνδο, οργανώνοντας αντίστοιχα ένοπλα σώματα. 
Την ταραγμένη λοιπόν και χαοτική εκείνη περίοδο, που περιγράψαμε προηγουμένως, άρχισε να καλλιεργείται το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» (η θεωρία ότι οι κάτοικοι της περιοχής της Μακεδονίας δεν είναι Έλληνες, ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι, αλλά «Μακεδόνες»), καθώς και η πλαστή εθνοτική ταυτότητα των ανύπαρκτων «Σλαβομακεδόνων», εφευρήματα που αξιοποιήθηκαν αργότερα από την βουλγαρική προπαγάνδα στην εξυπηρέτηση των εδαφικών της βλέψεων. 
Ο Μακεδονισμός, ας μη το ξεχνάμε. υπήρξε δημιούργημα μεγαλοσερβικών πολιτικών κύκλων και ιδίως του Σέρβου πολιτικού, αλλά και διακεκριμένου λογίου, του Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Stojan Novaković, 1842-1915), ο οποίος διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας. Η επινόηση της ιδέας του "μακεδονικού έθνους" και η καλλιέργειά της στον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας είχε ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα σχέδια της "μεγαλοσερβικής" πολιτικής για διείσδυση στον νότο και έξοδο στο Αιγαίο, αφού θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της βουλγαρικής επιρροής από τους Σλάβους της Μακεδονίας και στην απόσχισή τους από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό». 
Στην συνέχεια βέβαια τον «μακεδονισμό» τον υιοθέτησαν και οι ίδιοι οι Βούλγαροι, με θλιβερά αποτελέσματα. Τέλος, ο μακεδονισμός υιοθετήθηκε και από τον οπερεττικό εκείνον αυτοδιορισμένο «στρατάρχη», τον Τίτο, για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σχεδιασμούς και επιδιώξεις, με αποτέλεσμα να τον υφιστάμεθα μέχρι σήμερα. 
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που πρέπει να επισημανθεί είναι η χρησιμοποίηση του γλωσσικού παράγοντα ως οχήματος εδαφικών διεκδικήσεων και επεκτατισμού.
Αξίζει να επιμείνουμε λίγο παραπάνω στο θέμα αυτό.
Επιστημονικώς είναι πλέον αδιαμφισβήτητο, ότι η ομιλούμενη γλώσσα δεν αποτελεί απόλυτο εθνολογικό κριτήριο ταξινόμησης μιας συγκεκριμένης εθνοτικής ομάδας. 
Με απλά λόγια: Η γλώσσα που μιλάει ένα σύνολο ανθρώπων δεν έχει σχέση με την εθνική τους ταυτότητα.
Περιορίζομαι να αναφέρω το κλασσικό παράδειγμα των γερμανόφωνων Αλσατών, στα σύνορα Γαλλίας–Γερμανίας, οι οποίοι αισθάνονται φανατικοί Γάλλοι και πολέμησαν τόσο στον Α΄ όσο και στον Β΄ Παγκ.Πόλεμο στο πλευρό των Γάλλων.
Στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω ορισμένες πραγματικότητες, που αγνοούνται ή αποσιωπούνται:
Ο ελληνισμός, στην ιστορική του πορεία των 4000 χρόνων, δημιούργησε τεράστιες πολυεθνικές αυτοκρατορίες (πολυεθνικές, αλλά ποτέ πολυ-πολιτισμικές), αχανή Βασίλεια (Πτολεμαίοι, Σελευκίδες), αλλά συχνότατα υπέστη και επιδρομές βαρβάρων λαών, κατακτήθηκε πλήρως ή εν μέρει από ξένους στρατούς (Ρωμαίοι, Οθωμανοί), ενώ εκτοπίσθηκαν τμήματά του από προαιώνια ελληνικά εδάφη. Αποτέλεσμα όλων αυτών των ιστορικών εξελίξεων ήταν κάποιοι ελληνικοί πληθυσμοί να αλλοφωνήσουν, όπως ορισμένοι μικρασιάτες (τουρκόφωνοι Έλληνες), να λατινοφωνήσουν (βλαχόφωνοι Έλληνες), να σλαβοφωνήσουν (σλαβόφωνοι Έλληνες), να αλβανοφωνήσουν (αρβανιτόφωνοι Έλληνες) ή να ιταλοφωνήσουν (οι Γρεκάνοι της Magna Grecia). 
Επομένως, το ότι κάποια τμήματα του πληθυσμού της Μακεδονίας είχαν παλαιότερα ως μοναδικό γλωσσικό μέσο επικοινωνίας ένα σλαβογενές ιδίωμα, δεν αποτελεί ικανό και επαρκές κριτήριο για την επιχειρηθείσα στο παρελθόν και επιχειρούμενη και σήμερα από ορισμένους, τοποθέτησή τους εκτός του ελληνικού έθνους. 
Ως γηγενής λοιπόν Μακεδόνας Έλλην θεωρώ ότι το ζήτημα έχει απαντηθεί θεωρητικά και πρακτικά και δεν υπάρχει ανάγκη περαιτέρω συζητήσεων και διευκρινίσεων.
Και για να μη υπάρχει οποιαδήποτε παρανόηση επαναλαμβάνω: Είμαι ντόπιος Μακεδόνας Έλληνας, με αυτήν ακριβώς την σειρά. Το πρώτο αποτελεί την τοπική πολιτισμική μου ταυτότητα, το δεύτερο την γεωγραφική μου ταυτότητα και το τρίτο την εθνική μου ταυτότητα.
Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε αυτό που τόνιζαν στην επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν το 1903 κάτοικοι της πόλης του Μοναστηρίου (Βιτώλια) προς τις Μεγάλες Δυνάμεις:
«...λαλούμεν ελληνιστί, βλαχιστί, αλβανιστί, βουλγαριστί, αλλά ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν να αμφισβητεί προς ημάς τούτο...».
Να έχουμε επί πλέον πάντα στο μυαλό μας ότι τα ιδιώματα που ομιλούνται σε περιοχές της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας δεν έχουν σχέση γλωσσολογική και ιστορική με την κατασκευασμένη το 1944-45 γλώσσα των Σκοπίων που την ονομάζουν αυθαίρετα «μακεδονική».
Και για να τελειώνουμε.
Όπως συχνά επαναλαμβάνω:
"…Στον ελληνισμό, μετέχει κάποιος εθελουσίως. Είναι τιμή και ευθύνη η ελληνική ταυτότητα. Η ελληνικότητα δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζεται και αποδεικνύεται με αγώνες, θυσίες και ήθος. Πρόκειται για θεϊκό χάρισμα και όχι για καταναγκασμό. Ο ελληνισμός κανέναν δεν παρακαλάει. Όποιος δεν θέλει να είναι Έλληνας, κακό του κεφαλιού του. Ας αρκεσθεί στη μίζερη και ελεεινή σκοπιανή ιδιότητα ή ας παραμείνει στην πνευματική αναξιοπρέπεια του κακώς εννοούμενου τοπικισμού και της γκρίνιας για τα κονδύλια. Αυτά δεν τα λέω για να δικαιολογήσω την κρατική απραξία, ούτε για να εθελοτυφλούμε μπροστά στον κίνδυνο από τη διείσδυση των πρακτόρων. Χρειάζεται συνεχής άμυνα και αντίσταση. Αλλά συγχρόνως δεν πρέπει να αποδίδουμε στους αργυρώνητους νεοκομιτατζήδες καμιά ιδιότητα φοβερού και τρομερού μαζικού κινήματος αφελληνισμού. Εάν σώσουμε το όνομα της Μακεδονίας, οι πρακτορίσκοι πιθανότατα θα εξαφανισθούν μία για πάντα. Θα τους καταπιεί η ίδια η Ιστορία…".

Κλείνω, με τα λόγια του μεγάλου εκείνου Μακεδόνα Έλληνα, του Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος χάθηκε τόσο πρόωρα, δολοφονημένος άνανδρα από πολιτικούς του αντιπάλους, που έγραφε στο βιβλίο του «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα», τα εξής, προφητικά θα τα χαρακτήριζα, απευθυνόμενος στους πολιτικούς της Αθήνας :
«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει.
Θα μας σώσει από την βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει.
Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε...» 


Δ.Ε.E. 17-10-2017


Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία του Προέδρου του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»


Ομιλία του Προέδρου του Συλλόγου 
«Βιβλιόφιλοι Έδεσσας» 
Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη 
για την συμπλήρωση 10 χρόνων 
από την ίδρυσή του

Να που πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, από το 2007, που ιδρύθηκε στην Έδεσσα ένας νέος πολιτιστικός Σύλλογος με στόχο την διάδοση του καλού βιβλίου και την προώθηση της βιβλιοφιλίας.

Άραγε πέτυχε τους υψηλούς στόχους που είχαν θέσει τα ιδρυτικά μέλη; Πιστεύω ότι στην δεκάχρονη πορεία του ο Σύλλογός μας, οι «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας», βοήθησαν προς αυτήν την κατεύθυνση με τις πάμπολλες εκδηλώσεις που πραγματοποίησαν όλα αυτά τα χρόνια.
Στις μηνιαίες κεντρικές εκδηλώσεις του Συλλόγου και με αφορμή παρουσιάσεις βιβλίων και των συγγραφέων τους, έχουν συζητηθεί θέματα λογοτεχνίας, τοπικής ιστορίας, κοινωνικού και εθνικού προβληματισμού, Παιδείας, Ιστορίας κ.α. που παρουσίασαν γνωστοί ή νέοι λογοτέχνες (Γιάννης Ξανθούλης, Σάκης Τότλης, Γιώτα Φώτου, Ελένη Κολιτσοπούλου, Θωμάς Κοροβίνης, Γιάννης Ατζακάς, Αλέξανδρος Ακριτίδης), τοπικοί ιστορικοί και ιστοριοδίφες (Μανώλης Βαλσαμίδης, Κώστας Σταλίδης, Γιάννης Παπαλαζάρου, Ηλίας Κοτρίδης), συγγραφείς και πολιτικοί αναλυτές (Τάκης Θεοδωρόπουλος, Γιώργος Καραμπελιάς, Σάκης Μουμτζής, ο ομιλών, Σάββας Καλεντερίδης, Δημήτρης Νατσιός, Κωσταντίνος Χολέβας), πανεπιστημιακοί δάσκαλοι (Κων/τίνος Νιχωρίτης, Νίκος Μαραντζίδης, Δόμνα Παστουρματζή, Φάνης Μαλκίδης, καθώς και οι αείμνηστοι Χρίστος Τσολάκης, Μίμης Σουλιώτης). 

Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η πρωτοποριακή για τα δεδομένα της περιφέρειας «Ημερίδα επιστημονικής φαντασίας», που πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2010 με την ενεργό συμμετοχή και καθοδήγηση της Καθηγήτριας του ΑΠΘ κας Δόμνας Παστουρματζή.

Παράλληλα με τις παραπάνω εκδηλώσεις ο Σύλλογος προκήρυξε το 2008 λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος, ο οποίος σημείωσε απρόσμενη επιτυχία με αποτέλεσμα να θεσμοθετηθεί η διεξαγωγή του ανά διετία, με την ταυτόχρονη έκδοση και ενός τόμου (ήδη κυκλοφορεί ο 5ος) με τα βραβευθέντα και επιπλέον επιλεχθέντα διηγήματα. 

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι από το 2016 ο Σύλλογός μας σε συνεργασία με την Δνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης πραγματοποιεί κάθε χρόνο με μεγάλη επιτυχία Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης, στον οποίον συμμετέχουν μαθητές και μαθήτριες των Λυκείων της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας.

Θα μπορούσαν βεβαίως κάποιοι να ισχυριστούν ότι σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο όλα αυτά είναι πολυτέλειες και ενασχολήσεις ορισμένων αργοσχόλων. Είναι έτσι όμως;

Εδώ και χρόνια ισχυρίζομαι ότι η κρίση που περνάμε δεν είναι ούτε οικονομική, ούτε κοινωνική, ούτε ηθική. Αυτά είναι αποτελέσματα της ουσιαστικής κρίσης που υπέβοσκε εδώ και χρόνια. Και αυτή δεν ήταν άλλη από την υφέρπουσα πολιτισμική κρίση, που ελάχιστα είχαμε συνειδητοποιήσει. Είναι αυτή που τείνει να μας μετατρέψει σε έναν λαό αγραμμάτων και αμορφώτων, που αγόμαστε και φερόμαστε από τον κάθε τυχόντα δημαγωγό. Ως γνωστόν όσο πιο αμόρφωτος είναι ένας λαός, τόσο πιο εύκολα χειραγωγείται και αυτό νομίζω το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Να λοιπόν γιατί χρειαζόμαστε το καλό βιβλίο (τονίζω την λέξη καλό, διότι κυκλοφορούν δυστυχώς και πάμπολλα πνευματικά σκουπίδια) και γιατί προσπαθούμε με τον Σύλλογό μας να το διαδώσουμε. Το βιβλίο, πέρα από τις γνώσεις, μη το ξεχνάμε, βοηθάει το μυαλό να λειτουργήσει πιο αποδοτικά, σε αντίθεση με τα οπτικά μέσα που το αποκοιμίζουν, είναι όπως θα λέγαμε «ο γυμναστής του μυαλού μας». Το βιβλίο, το διάβασμα, η μελέτη αποτελούν βασικό εξοπλισμό για να υπάρξει επιτέλους σ’ αυτήν την χώρα μια μεγάλη μορφωτική επανάσταση, που θα ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα.

Υπενθυμίζω ότι ο σπουδαίος και αδικοχαμένος Εθνικός μας Κυβερνήτης, ο Ιωάννης Καποδίστριας, υποστήριζε ότι: 
«Η Ελλάς πρέπει να κηρυχθή ομοφώνως υφ’ όλων των Δυνάμεων χώρα αφιερωμένη αποκλειστικώς και μόνον εις τα επιστήμας και την διαφώτισιν του ανθρωπίνου γένους, το έδαφός της να κηρυχθή εκ των έξω απρόσβλητον, εσωτερικώς δε να κρατηθή μακράν πάσης ξένης αναμίξεως. Κειμένη μεταξύ Ασίας και Ευρώπης ευκόλως θα κατανοή η Ελλάς το νόημα της μυστικοπαθούς ζωής της Ανατολής, ενώ από την άλλην πλευράν θα δέχεται το εκλεπτυσμένον πνεύμα των Ευρωπαίων, δημιουργούσα κατ’ αυτόν τον τρόπον μίαν, δι’ ολόκληρον την ανθρωπότητα, σωτήριον ισορροπίαν».

Με άλλα λόγια η Ελλάδα θα μπορούσε να αναδειχθεί και πάλι σε ένα μοναδικό εργαστήρι παραγωγής πολιτισμού προς όφελος όλης της Ανθρωπότητας.

«…Πράγμα που σημαίνει για παράδειγμα τη δημιουργία μιας Διεθνούς Φιλοσοφικής Περιπατητικής Σχολής στην πατρίδα του Αριστοτέλη στα Στάγειρα, ενός Παγκόσμιου Ιατρικού συνεδριακού κέντρου στην πατρίδα του Ιπποκράτη την Κω· ένα Ορθόδοξο Διεθνές Πανεπιστήμιο που θα έπρεπε να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, συνδεδεμένο με το Άγιο Όρος και να διαδραματίζει για τις Ορθόδοξες σπουδές έναν ρόλο ανάλογο με αυτόν που είχε άλλοτε το Ινστιτούτο του Αγίου Σέργιου στο Παρίσι. 

Πράγμα που σημαίνει παραπέρα τη δημιουργία ενός κέντρου για την συνεταιριστική ιδέα στα Αμπελάκια, για τη ναυτοσύνη στην Ύδρα ή τον Πειραιά, για την μηχανουργία και τη ναυπηγική στην Ερμούπολη, για την οικολογική αρχιτεκτονική στα Ζαγοροχώρια κ.λπ…

Και κάτι τέτοιο προϋποθέτει βεβαίως την ανάδειξη της Παιδείας σε κύρια μέριμνα του ελληνικού κράτους (αντ’ αυτού τα ελληνικά Πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε αχούρια, και οι Έλληνες φοιτητές συνεχίζουν να φεύγουν στο εξωτερικό αντί η Ελλάδα να συγκεντρώνει φοιτητές από όλα τα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή). Αυτό σημαίνει έναν διαφορετικό προσανατολισμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, όπου το επίκεντρο μπαίνει στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ειδίκευσης και όχι βέβαια στην παραγωγή προϊόντων με ανειδίκευτο εισαγόμενο εργατικό προσωπικό».

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες ολόκληρες για αυτά, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω. Εκείνο που θα ήθελα να σας παρακαλέσω είναι να στηρίξετε τις προσπάθειες αυτού του Συλλόγου ώστε να μπορέσουμε να βάλουμε ένα λιθαράκι παραπάνω.

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.


ΔΕΕ

Έδεσσα, 3 Σεπτεμβρίου 2017 


Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Έληξαν οι εκδηλώσεις των "Βιβλιόφιλων"

Στο τέλος της 1ης μέρας με τον Μητροπολίτη κ. Ιωήλ,
τον Δήμαρχο Έδεσσας κ. Γιάννου και την Δήμαρχο
Ακανθούς Κύπρου κα Χατζημιχαήλ

Ο απόηχος των επετειακών εκδηλώσεων 
του διημέρου

Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν το διήμερο 2-3 Σεπτεμβρίου 2017 οι επετειακές εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας», σε συνδιοργάνωση με την Π.Ε. Πέλλας και υπό την Αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης & Αλμωπίας και του Δήμου Έδεσσας. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν με αφορμή την συμπλήρωση 10 χρόνων από την ίδρυση του Συλλόγου και την απονομή των βραβείων και διακρίσεων του Ε’ Πανελλήνιου Διαγωνισμού Διηγήματος στον οποίο συμμετείχαν συγγραφείς απ΄ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. 


Χαιρετισμός του Προέδρου του Συλλόγου
στην έναρξη της 1ης μέρας

Το Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας στον χώρο του Παλιού Παρθεναγωγείου (Βαρόσι) για τον Δήμο Ακανθούς στην Κατεχόμενη Κύπρο. Την έκθεση εγκαινίασε ο Δήμαρχος Έδεσσας κ. Τάκης Γιάννου, ενώ για το φωτογραφικό υλικό που αποτυπώνει τον πόνο του ξεριζωμού, την πλούσια ιστορία, ανθρωπογεωγραφία και οικολογία του Δήμου Ακανθούς μίλησε η Δήμαρχος κα Ελένη Χατζημιχαήλ. 

Μερική άποψη της αίθουσας του παλιού 
Παρθεναγωγείου

Η Δήμαρχος Ακανθούς Ελένη Χατζημιχαήλ

Ο Δήμαρχος Έδεσσας Δημ. Γιάννου

Στο τέλος, η  ταλαντούχα καλλιτέχνης Μαρία Ζλατάνη, δεξιοτέχνης του πιάνου, επένδυσε την εκδήλωση δημιουργώντας μία μαγική ατμόσφαιρα με ερμηνείες γνωστών τραγουδιών, που ενθουσίασε. 

 
Μαρία Ζλατάνη

Το ίδιο απόγευμα ακολούθησε η Ημερίδα Νέων Συγγραφέων, με πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες από νέους συγγραφείς. Συγκεκριμένα, για το βιβλίο και τη συγγραφή μίλησαν ο Εδεσσαίος Χρήστος Μπιμπίτσος (Η θεραπευτική δύναμη της γραφής), ο Θεσσαλονικιός Γιάννης Μπαχάς (Η επιστολογραφία ως πηγή έμπνευσης για την διηγηματογραφία), η Θεσσαλονικιά Συμεωνίδου Χρύσα (Νέος, Έλληνας, Συγγραφέας το 2017) και η Μυτιληνιά Ψωμαδέλλη Αγγελική-Μαρία (Εξομολογήσεις στο χαρτί). 
Χρ. Μπιμπίτσος, Γιάννης Μπαχάς, 
Χρύσα Συμεωνίδου, Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη

Την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση στην αίθουσα της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλας και Αλμωπίας. Η εκδήλωση άνοιξε με σύντομο χαιρετισμό από τον εκπρόσωπο του Σεβασμιότατου και, στη συνέχεια, από την Αν. Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κα Αθηνά Αηδονά-Αθανασιάδου. Η κα Αηδονά καλωσόρισε τους συμμετέχοντες και, ιδιαίτερα, τους συγγραφείς που ήρθαν από περιοχές εκτός Πέλλας και, κάποιοι, από το εξωτερικό. Επίσης, μίλησε για τη σημασία που έχει η πολιτεία να στηρίζει τις πολιτιστικές δράσεις οι οποίες δίνουν μία εναλλακτική προοπτική κοινωνικής ανάπτυξης και συμβάλλουν στην εξωστρέφεια και στην παραμονή των νέων στην Ελλάδα. 

 

Ακολούθησε χαιρετισμός από τον Δήμαρχο Έδεσσας κ. Δ. Γιάννου, ο οποίος εξήρε τις πολιτιστικές δράσεις του Συλλόγου των Βιβλιόφιλων Έδεσσας και τόνισε τη σημασία που έχει η υποστήριξη και ανάπτυξη δράσεων πολιτισμού για την πόλη της Έδεσσας, αξιοποιώντας τους χώρους που έχουν δημιουργηθεί και την ιστορία και παράδοση της περιοχής. 
Σύντομο χαιρετισμό απεύθυνε επίσης και ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Μακεδονικών Συλλόγων κ. Γιώργος Τάτσιος, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία της διατήρησης και ανάδειξης του τοπικού πολιτισμού. 

  

Σε συγκινησιακή ατμόσφαιρα και με εικόνες που άγγιξαν το νου και τη καρδιά, πραγματοποιήθηκε η ομιλία από τη Δήμαρχο Ακανθούς κα Ελένη Χατζημιχαήλ. Η Δήμαρχος τόνισε ότι το Κυπριακό ζήτημα δεν έχει επιλυθεί, η εισβολή που ξεκίνησε την αποφράδα ημέρα της 14ης Αυγούστου 1974 συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας και υπάρχει ανάγκη ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης της Διεθνούς Κοινότητας για την επιστροφή των κατοίκων στην προγονική τους πατρίδα. «Ως εκπρόσωπος της γης του Χρυσοσωτήρα, που δεν έχει χάσει το θάρρος της, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε τον πόνο μας. Σας προσκαλώ να γίνετε πρεσβευτές για τη λεύτερη επιστροφή όλων στην Ακανθού», κατέληξε η κα. Δήμαρχος. 
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης η κα. Δήμαρχος τίμησε την οικογένεια του Εδεσσαίου αγνοούμενου Θεόδωρου Χαραλαμπίδη, τον πατέρα του Ιορδάνη και τον αδελφό του Θανάση, κατά τη διάρκεια της Τουρκικής εισβολής. Στο πρόσωπο του άξιου τέκνου της Ελλάδας, ο Δήμος Ακανθούς τιμά όλα τα παιδιά που πολέμησαν και χάθηκαν, τους ήρωες και τα θύματα της Τουρκικής εισβολής στη μαρτυρική Κύπρο, δήλωσε. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο συντοπίτης μας Μιχάλης Σκαλιδάκης, ο οποίος έζησε την φρίκη των εχθροπραξιών, μαζί με άλλους Ελλαδίτες στρατιώτες. 


Ακολούθησε η απονομή των βραβείων και επαίνων στους διακριθέντες του Ε’ Πανελλήνιου Διαγωνισμού Διηγήματος. Η Επιτροπή αξιολόγησης των διηγημάτων αποτελούνταν από τον Δημήτριο Ευαγγελίδη (συγγραφέα), την Αναστασία Μαχαιρίδου (φιλόλογο) και την Ιωάννα Αμπατζή (συγγραφέα, M.Sc. Δημιουργική Γραφή). 

 
Ε. Χατζημιχαήλ Α΄ Βραβείο

Τριαντ. Πολίτη Β΄ Βραβείο

Τιμητική Διάκριση στην κα Ψωμαδέλλη
από τον πρ. Υπουργό Γιώργο Πασχαλίδη

Τιμητική Διάκριση στον κο Μπαχά
από τον πρ. Ευρωβουλευτή Γιάννη Γκλαβάκη

Τιμητική Διάκριση στον κο Ανετάκη
από τον Πρόεδρο του Δημοτ. Συμβουλίου
κο Φίλιππο Γκιούρο

Δίπλωμα Συμμετοχής στην κα Συμεωνίδου
από τον κο Μπαχαράκη, Δντή Β΄βάθμιας
Εκπαίδευσης

Δίπλωμα Συμμετοχής στην κα Νικολαράκη
από τον Περιφερ. Σύμβουλο κο Ζέρζη

Δίπλωμα Συμμετοχής στην κα Αθανασοπούλου
από την Περιφερ. Σύμβουλο κα Ζωγράφου-Τσαντάκη

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Βιβλιόφιλων κ. Δημήτριος Ε. Ευαγγελίδης, σε ομιλία του στο τέλος της εκδήλωσης, αναφέρθηκε στον παιδευτικό ρόλο του ποιοτικού βιβλίου. Το βιβλίο είναι ο «γυμναστής του μυαλού», ανέφερε χαρακτηριστικά και τόνισε ότι η Παιδεία θα πρέπει να αποτελεί την κύρια μέριμνα της πολιτείας. 


Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μία σειρά από παραδοσιακά και σύγχρονα τραγούδια, από την εξαιρετική Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου «Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος» της Σκύδρας. 


Τις εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους, εκτός από την αν. Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κα Αθηνά Αηδονά-Αθανασιάδου και τον Δήμαρχο Έδεσσας κ. Τάκη Γιάννου, οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι Μαρία Ζωγράφου-Τσαντάκη και Πέτρος Ζέρζης, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Έδεσσας Φίλιππος Γκιούρος, ο Καθηγητής Νεώτερης Ιστορίας του ΠΑΜΑΚ κος Νικ. Βασιλειάδης, ο πρώην Υπουργός κ. Γιώργος Πασχαλίδης, ο πρώην Ευρωβουλευτής κ. Γιάννης Γκλαβάκης, ο πρώην βουλευτής κ. Διονύσης Σταμενίτης, ο νέος Διευθυντής Β΄βάθμιας Εκπαίδευσης κ. Θωμάς Μπαχαράκης, εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης, των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και πολιτιστικών Συλλόγων.
Ανανεώνουμε την υπόσχεση για την επόμενη συνάντηση μετά από δύο χρόνια...